Even voorstellen: Dick de Jong

Vreemde denkkronkel, mezelf voorstellen aan een club mensen waarbinnen ik bijna 29 jaar rondgezworven heb. Inmiddels ben al ruim 2½ jaar uit mijn werk. Vroegpensioen wordt dat genoemd. Na een stevige gewenningsperiode, of afkickperiode als je wilt, voelt het nu prima. Ophouden met werken is voor veel mensen een heftig moment in het leven. Ook voor mij.

Mijn naam is Dick de Jong, ik ben 62 lentes jong, getrouwd met Janny en wij samen hebben tweelingdochters van 34 jaar en een zoon van 28 jaar. Voor al die 5 mensen heeft Cordis  jarenlang een grote betekenis gehad.

Op 1 oktober 1976 kwam ik de gelederen bij Cordis versterken. Mooie jonge club mensen met idealen, toewijding en inzet. Ik begon als manager International Sales Desk, in die tijd een groepje van 5 mensen. Lekker met internationale zaken bezig zijn. Heerlijk stoeien met vreemde talen. Mijn baas zat in Parijs en ik voelde me prettig verantwoordelijk en onafhankelijk. Totdat eind 80er jaren de kink in de kabel kwam. Van onecht Amerikaans bedrijf werden we in rap tempo klaargestoomd tot echt Amerikaans bedrijf onder de vleugels van J&J. Heel velen uit die pré-J&J tijd blijven zich hardnekkig Cordianen noemen, volgens mij om duidelijk het verschil aan te geven.

In de loop van de 90er jaren (vorige eeuw alweer, wat klinkt dat ver weg) kreeg ik m´n buik vol van het managerschap. Begin 80er jaren ben ik nogal zwaar overspannen geraakt en van zoiets houdt een mens vaak littekens over. Zo ook ik. Nu moet ik zeggen, dat Cordis erg meewerkend was in het vinden van een andere job binnen het Distributie Centrum. Zelf had ik heel concrete ideeën over wat ik graag zou willen en eerlijk gezegd was ik prettig verbaasd, dat Cordis hierin mee ging. De laatste zeven jaren bij Cordis heb ik mijn werk als leuk en afwisselend ervaren, al begon ik mij innerlijk steeds meer af te zetten tegen de bureaucratisering. Vooral de CAPA-perikelen kwamen me de strot uit. Tegenwoordig hoor ik nogal eens, dat ik bepaald niet de enige was. Dat troost me dan een beetje.

Op 29 april 2005 heb ik afscheid genomen, ´s middags laat met een pittige borrel in de Pompstee. Een afscheid zoals ik dat van Martin Lanting had afgekeken, want voor mij moest die dag heel positief worden meegenomen de toekomsten het geheugen in. Dat is prachtig gelukt, ik teer daar nog op. Direct daarna ben ik gepromoveerd tot domestic manager, een baan die je moet liggen maar die vooral voor Janny een uitkomst was omdat ze nog steeds voor de klas staat. En dan is het erg gemakkelijk een man thuis te hebben die alle honneurs waarneemt. Toch?

Ondanks mijn afscheid kon ik het niet laten mee te doen in het Cordis-leven.  Zat ik de laatste werkjaren in de redactie van Cordiscussie, daarna bleef ik actief met het schrijven van een column. Ook dat is nu verleden tijd. De website www.cordis.medewerkers.org  heeft van het begin af aan mijn warme belangstelling, want hoe dan ook, Cordiaan ben je en blijf je. Het is niet om aan te zien, dat een zo mooi bedrijf gevoelloos naar de barrebiesjes geholpen wordt. Dit noem ik kille bedrijfsmoord.

Dat was het. Kende je me al? Dan hoefde je dit eigenlijk niet te lezen. Kende je me niet? Dan heb ik mezelf nu een beetje bij je op de kaart gezet. En hier laat ik het bij.

Groeten,

Dick de Jong