Het sprookje van de Klavervrouw, de Herenboer en de Schoppenboer(en) 

In den beginne tripte Klavervrouw Cordis de landelijke dreven van Roden binnen, aangelokt door de ruimte, de arbeidskrachten, een vette belastingbrok en het milieu.

De zon leek niet onder te gaan en scheen veelbelovend. De productweide zag er groen uit en de toekomst lachte Klavervrouw klaterend toe. Had vast te maken met gelukbrengende Klavertjes-4 in Roden.

Na goede en minder goede jaren dook Herenboer J&J op. Het ronkte en bruiste van de wellustige overnamegevoelens. I

n eerste instantie werd de zoetgevooisde bedrijfsliefde niet beantwoord maar enkele jaren later zag Klavervrouw Cordis er zoveel vetter en aantrekkelijker uit, dat Herenboer J&J toehapte.

Van tedere omhelzingen was geen sprake, nee, het was meer van het soort hap-slik-weg. Klavervrouw Cordis moest er erg aan wennen en verdronk uiteindelijk in gulzige Herenboer J&J.

Klavervrouw Cordis bleek nog altijd van de vruchtbare soort.

Het Cypher-kind werd geboren en er vertoonden zich haast tranen in de dollar-ogen van Herenboer J&J. Aanvankelijk meende men, dat Cypher-kind voorspoedig opgroeide maar toch bleken er gebreken aan het kind te kleven.

Zonder familieoverleg werd Cypher-kind uit huis geplaatst, ver weg in een overzees land bij een familielid, waar Klavervrouw Cordis niks meer in de melk te brokkelen had. Daar werd het kind verder vetgemest, om uiteindelijk sloten met geld binnen te brengen. Jammer genoeg had Klavervrouw Cordis geen andere aantrekkelijke kindjes meer in de aanbieding die vetgemest konden worden.

Dus rukte Herenboer J&J één van zijn befaamde en beproefde troeven uit het spel en verklaarde Klavervrouw Cordis plus kinderen niet meer levensvatbaar. Sommigen noemen dat ook wel bedrijfseuthanasie maar dat is een wel erg moeilijk woord. De Schoppenboeren, die altijd vol liefde en aandacht voor de kinderen van Klavervrouw Cordis hadden gezorgd, kwamen op de schopstoel te zitten. Zonder enige vorm van genegenheid werden ze gedumpt, ondanks het feit dat Herenboer J&J al tientallen jaren geleden schriftelijk had verklaard goed te zullen omspringen met product, mens, milieu en geldschieter. Of was het andersom?

Op een plaats op aarde, daar waar de winstkraan wijd open kon, en waar de Schoppenboeren veel goedkoper en gehoorzamer waren dan in Roden, ging Herenboer J&J vrolijk verder met de Klavervrouw-kinderen. Onder het motto: Niet zeuren maar produceren.

De moraal van dit verhaal is:

1. Koop een nieuwe Klavervrouw plus kinderen, mest vet wat goed is en dump wat niet goed lijkt

2. Melk tot op de bodem uit en trek voordeel waar mogelijk

3. Wordt het gras elders groener, dan verplaatsen naar winstgevender streken.Doe niets aan productontwikkeling, een nieuwe Klavervrouw is gauw gevonden

4. Maak ongegeneerd gebruik van locale financiële faciliteiten. Droogt die bron uit, ga dan verder met 1. en koop een nieuwe Klavervrouw

5. Schoppenboeren zijn van tijdelijk nut, niets meer en niets minder. En Herenboer J&J leefde nog lang en gelukkig, al melkend en vetmestend.